Leśne elfy

Wpisany przez Piochu

Społeczeństwo Leśnych Elfów
 

Społeczność

Osady leśnych elfów stanowią społeczności w dosłownym znaczeniu tego słowa. Od każdego członka wymaga się, aby przyczyniał się do ogólnego dobra społeczności oraz własnej korzyści. Etyka działania dla własnej korzyści ma raczej sens metaforyczny, jako że sztuka i rozrywki są równie ważne jak wszelkie inne rzemiosła. Każdy musi zapewniać coś społeczności, ponieważ nie istnieje handle w obrębie osady, nie używa się tez pieniędzy. W przypadku, gdy elf nie jest w stanie pomóc z ważnego powodu (jak chociażby poważna rana), może on polegać na wsparciu społeczności. Nikt tak naprawdę niczego nie chce w elfickiej społeczności, jeśli tylko jest ona przez niego wspomagana w jakiś sposób. Nawet elficcy mężczyźni czasami są przedmiotem „uczt” wspólnoty.

Związki oraz małżeństwa

Elfy są umysłowo bardzo liberalne jeśli chodzi o związki, i często posiadają kilkoro kochanków, są zaangażowane w kilka związków o zróżnicowanym czasie trwania oraz intensywności. Wciąż jednak, okazjonalnie, jakaś para zakocha się w sobie i utworzy więź małżeńską trwającą dopóty oboje odwzajemniają swą miłość. Chociaż nie są dosłownie biseksualne, wielu elfów potrafi doceniać piękno członka tej samej płci (jest to obrzydliwe dla krasnoludów).

Ciąża i poród

Niestety, ciąża występuje u elfickich kobiet coraz rzadziej, być może z powodu ich endogamii. Zwyczaj ten doprowadził do powstania wielu osobnych osad elfickich, które łączą się podczas festiwalów trwających przez jeden tydzień każdej wiosny, a niektóre wymieniają się członkami swych społeczności. Wiele kobiet zachodzi wtedy w ciążę, co zacieśnia więzy pomiędzy społecznościami.

Ciąża trwa u elfickich kobiet przez jeden rok, lecz nie ma na nie wpływu przez pierwsze sześć miesięcy. Narodziny to powód do wielkiej radości w społeczności, jako że zyskuje ona nowego członka. Elficcy mężczyźni dzielą z kobietami ból porodu, co umożliwia im rytuał znany przez głównego czarodzieja społeczności.

Wychowywanie dzieci

Elfickie dzieci są wychowywane oraz nauczane przez całość elfickiej społeczności od najmłodszych lat. Dzieci są oczywiście połączone specjalną więzią ze swym rodzicielem, lecz zawierają bliskie przyjaźnie z większością dorosłych osobników w osadzie. Od elfickich dzieci oczekuje się pomocy przy wychowywaniu dzieci młodszych od nich samych, oraz wspomagania przy pomniejszych zadaniach i obowiązkach. Elfy czerpią wiele radości z obecności młodzieży; pozwalają im badać otaczające je środowisko oraz bawić się, jeśli nie jest to niebezpieczne.

Śmierć

Śmierć jest widziana jako naturalna część cyklu elfickiego życia. Nie wiąże się ona z żałobą, ponieważ elfy wiedzą, iż zostały pobłogosławione długimi żywotami. Aby uczcić pamięć zmarłego urządza się festiwal, na którym opowiada się powiązane z nim historie. Elfy grzebią zmarłego u podstawy jego ulubionego drzewa.

Jednakże zmienia się to, a żal powoli wkrada się do elfickich obrządków pogrzebowych, jako że rasa elfów wymiera, a każda śmierć przybliża ich do końca...

Rządy

Jako że kulturowo oświecone, elfy nie pielęgnują prawa rządów krwi. Elfickie społeczności podejmują decyzje w demokratyczny sposób, przy czym każdy dorosły elf ma jeden głos. Oprócz tego osady posiadają rady, które obejmują rządy w nadzwyczajnych okolicznościach, lub gdy trzeba oddać decydujący głos w ostatecznym głosowaniu. Członków rady wybiera się poprzez głosowanie na podstawie ich wiedzy, intelektu oraz doświadczenia. Zachowujący się głupio oraz podejmujący przypadkowe decyzje zostają poprzez głosowanie zmuszeni do opuszczenia rady. Rady składają się zwykle ze zróżnicowanej grupy specjalistów od każdej dziedziny elfickiego życia, tj. doświadczony dowódca wojskowy, mag, jeden lub dwóch kapłanów, rzemieślnik, minstrel itd. Rada pełni także funkcje sądzącą, zajmuje się więc wszelkimi kryminalistami. Elficka szlachta także nie jest częścią linii rodowej, jest to raczej naczelna rada podejmująca decyzje mające wpływ na wszystkie leśne elfy, złożona z wybranych członków z poszczególnych mniejszych rad.

Przestępczość i sprawiedliwość

Leśne elfy oceniają każde przestępstwo jako osobny przypadek, sprawa po sprawie. Elficka sprawiedliwość jest mądra i uczciwa, a oskarżonemu zezwala się na mowę mającą dowieść jego niewinności bądź usprawiedliwić jego czyny. Rada osądza o karze dopiero po wysłuchaniu wszystkich faktów. Pomniejsze przestępstwa (drobne kradzieże itd.) powodują za pierwszym razem otrzymanie ostrzeżenia, lecz wielokrotnie powtarzane – karę (niemożność uczestnictwa w festiwalu jest częstą karą). Znaczące przestępstwa (takie jak morderstwo czy gwałt) prowadzą do natychmiastowego wygnania. Najgorsze przestępstwa prowadzą do natychmiastowej egzekucji, po której ciało zostaje poddane kremacji, przez co nie może stać się pożywieniem dla ziemi.

Religia

Przeminęły już dni, w których elfy posiadały moc kontrolowania bogów, lecz ich nastawienie odzwierciedla ich wielkie zrozumienie tych kosmicznych bytów. Elfy są świadome ograniczeń tych potężnych istot. Stosunki panujące pomiędzy elfami a bogami przypominają bardziej braterski szacunek niż całkowite uwielbienie. Leśne elfy wyznają pięciu głównych bogów, są to: Adamnan na Brionha, Liadriel, Meneloth, Karnos oraz Sho ‘sarrah.

Magia

Magia widziana jest jako integralna część elfickiej kultury i nie patrzy się na nią tak podejrzliwie, jak robi się to w innych, mniej oświeconych, rasach. Dla elfów jest to o prostu kolejne narzędzie, aczkolwiek potężne. Wielu elfów aspiruje do stania się czarodziejami, lecz tylko najzdolniejsi i najskromniejsi są przyjmowani do nauki. Elfickie tradycje tyczące się magii są istotnie starożytne, lecz nie mają już w sobie niegdysiejszej mocy.

Czarodziej jest bardzo odpowiedzialny w stosunku do społeczności, zależnie od jego specjalności. Iluzjoniści są odpowiedzialni za magiczną obronę oraz rozrywki. Elementaliści oraz kapłani Sho ‘sarraha są odpowiedzialni za obronę i zabezpieczenia. Kapłani Adamnana to wielcy wojownicy, więc odpowiedzialni są za obronę. Kapłani Liadriela odpowiedzialni są za festiwale itd...

Obrona i wojna

Jako kultura izolacyjna, elfy traktują obronę swych domów bardzo poważnie. Posiadają wiele warstw obronnych. Jako dobry i intelektualny lud, preferują sztuki zmylenia kierunku oraz przebiegłości, zamiast wulgarnego użycia brutalnej siły. Używają magii iluzjonistycznej oraz starannie dostosowanych obszarów, aby odciągnąć od siebie wrogów. Jeśli to zawiedzie, posiadają przebiegłe i znakomicie ukryte pułapki (zwykle nie-śmiertelne, lecz im bliżej osady, tym bardziej śmiercionośne). Z fizycznej strony, posiadają posterunki oraz patrole obserwatorów, mogące wcześnie ostrzec o nadchodzącym niebezpieczeństwie, lub używając strzałek pokrytych usypiającym sokiem roślinnym pozbawiać niechcianych „gości” przytomności i wyrzucać ich na skraju lasu. Milicja leśnych elfów zwie się ‘Czerwonym Oddziałem’, jest to elitarny oddział partyzancki. Jeśli wróg jest celowo wrogi, lub jest jednym z naturalnych wrogów elfickiej rasy, wzywa się Czerwony Oddział lub tancerzy wojny, zależnie od poziomu zagrożenia. Będąc niewielcy liczebnie, i zgodnie działający, elfy rzadko kiedy wojują.

Łowiectwo i zbieractwo

Łowiectwo i zbieractwo to siła napędowa osady. Zbieracze operują na bardziej stabilnych podstawach niż większość elfickich łowców, i każdego dnia wybierają się po żywność dla społeczności, taką jak bulwy, rośliny, owoce, orzechy, larwy, owady, ryby itd. Łowcy wyprawiają się poza społeczność dwa razy w tygodniu, i powracają z ilością mięsa wystarczającą dla całej osady. Leśne elfy starają się, i wykorzystują zabite zwierzęta w jak największym stopniu (skóra na ubrania, kości na igły i dłuta, mięso na jedzenie, podroby dla psów itd.). Leśne elfy składują jedzenie jedynie podczas zimy, oraz utrzymują ukryte zapasy na wypadek niebezpieczeństwa. Elficcy łowcy unikają używania trucizn i pułapek, uważając je za niepotrzebnie okrutne. Unikają także zabijania młodych oraz ciężarnych samic.

Elfickie jedzenia i dieta

Elfy, tak jak i inne rasy, są wszystkożerne a jedzenie mięsa jest dla nich czymś naturalnym. Oczywiście niektórzy z nich, zwracają się ku diecie wegetariańskiej, lecz stanowią oni ze wszech miar mniejszość, stanowi to jednak przedmiot ożywionej dyskusji. Główną różnicę w spożyciu mięsa między elfami a innymi rasami jest ilość. Elfy jedzą mięso jedynie w niewielkich ilościach, jako dodatek do pierwszorzędnej, wegetariańskiej diety. Elfickie kulinaria uważane są za rodzaj sztuki, a przygotowanie i prezentacja tychże stanowi przyczynę wielkiego utrapienia. Typowe elfickie składniki to: orzechy, jagody, owoce, bulwy, zioła, grzyby, trufle, dziki czosnek, dziki drób, dzik, słodkowodne ryby, dziczyzna, dziki miód, świeża woda ze źródełka oraz sok owocowy, owocowe wino i brandy. Elfy unikają spożywania jaj, jako że jest to dla nich jednoznaczne ze spożywaniem płodu.

Elfickie jedzenie jest lekkie, świeże, oraz mocno przyprawione ziołami. Typowy posiłek mógłby składać się ze świeżego chleba orzechowego, lekkostrawne, smakowite grzyby wraz z dzikim czosnkiem, oraz niewielka ilość kruchego mięsa, do tego delikatna zupa, chrupiące, pokrojone bulwy, podawane z chłodnym winem lub wodą. Elfickie słodycze to głównie świeże bądź wypiekane owoce podawane wraz z lekkimi ciastkami orzechowymi i syropem owocowym. Warto zauważyć, iż elfickie posiłki nie są podawane w tak dużych ilościach, jak u innych ras.

Sztuki i biegłości

Elficka kultura kładzie wielki nacisk na sztuki i biegłości, jako źródła wielkiego piękna, kreatywności, oraz indywidualnej ekspresji. Podczas większości wieczorów następuje jakiś rodzaj występu czy pokazu, wykonywany przez artystów danej społeczności. Elfy sztukę widzą jako sposób na rozwinięcie umysłu i wyobraźni, jest więc ona widoczna w każdej części ich życia. Nawet najbardziej przyziemny przedmiot zostanie gustownie ozdobiony. Najwyraźniej elfy preferują naturalne surowce, jako źródłowe materiały dla swych sztuk, i stworzyły zapierające dech w piersiach arcydzieła z drewna, kamienia, bursztynu itd.

Festiwale

Pośród swoich, elfy są towarzyskim ludem, czułym na przyjemności oferowane przez życie. Elfickie festiwale odbywają się podczas każdego nowiu, składają się na nie wielkie uczty, tańce, widowiska itd. Festiwale te nie mają żadnego prawdziwego znaczenia religijnego, lecz elfy urządzają festiwale także podczas specjalnych dni poświęconych swym bogom, jako wyraz szacunku.

Wyrzutkowie

Nie ważne jak dobrze jest w domu, nikt nie jest w stanie zagwarantować, iż dziecko będzie się tu czuło jak w domu. Urok nieznanego coraz mocniej wabi dzielne, młode elfy, zmuszając je do opuszczenia swych osad. Niektóre elfy mają dość statycznego życia, więc odchodzą w poszukiwaniu przygód, sami wybierając los wyrzutków. Inni stają się zbyt dzicy, by pasować do społeczności, więc odchodzą, aby wstąpić do zewnętrznego świata, lub zostają przyjęci do szeregów tancerzy wojny. Inni ‘aberracyjni’ (popełniający przestępstwa) zostają zmuszeni do odejścia, najgorsi z nich staja się banitami. Liczba młodych elfów opuszczających osady (być może 1 na 100), lecz powoli i nieuchronnie rośnie. To, czy wyrzutek zostanie ponownie przyjęty lub nie, zależy w dużym stopniu od powodów jego wygnania.

Wyrzutkowie spotykają się z różnymi reakcjami w zewnętrznym świecie. W obszarach zamieszkiwanym przez bardziej wyedukowaną ludność, traktowani są jako zwykła ciekawostka, lecz na wielu terenach wiejskich elfy spotykają się z bigoterią. Dzieje się tak ponieważ ludzie na wsi są często wychowywani na fantazyjnych opowieściach o elfach (kradnum dziatki, oj kradnum...), lub ścierali się z nimi w konfliktach o zasoby leśne...

Autor: Psychedelic Goblin 

Tłumaczenie z j. angielskiego na polski: Andriej Maroz